AMATÖR FUTBOLCULARIN YALNIZLIK DÜZEYLERİNİN İNCELENMESİ
(Investıgatıon Of Level Of Amateur Footballs )

Yazar : Nahit ÖZDAYI    
Türü :
Baskı Yılı : 2019
Sayı : XL
Sayfa : 244-256


Özet
Amaç: Bu araştırmada, amatör futbolcuların yalnızlık düzeylerinin bazı değişkenler göre incelenmesi amaçlanmıştır. Gereç ve Yöntem: Bu tanımlayıcı araştırmaya göre Balıkesir İlinin yerel amatör liglerinde farklı kategorilerinde mücadele eden 504 erkek futbolcu araştırmaya katılmayı kabul etmiştir. Çalışmanın verilerinin toplanmasında futbolcuların tanıtıcı özelliklerini belirlemek amacıyla soru formu ve çalışma da Demir’in (1989) Türkçe’ye uyarladığı “UCLA Yalnızlık Ölçeği” uygulanmıştır. UCLA Yalnızlık Ölçeğinin normal dağılıma uygunluğu Kolmogorov Smirnov testi ile değerlendirilmiştir. Verilerin normal dağılmadığı görüldüğünden yalnızlık düzeylerinin karşılaştırılmasında Man Whitney U ve Kruskal Wallis testi yapılmıştır. Bulgular: Araştırmaya katılan sporculardan boş zamanlarını her zaman değerlendirdiğini ifade edenlerin yalnızlık sıra ortalamasının boş zamanlarını hiçbir zaman değerlendirmediğini ifade edenlere göre anlamlı olarak daha düşük olduğu görülmektedir (p<0.05). Çalışmaya katılan sporculardan; aile yanında konakladığını ifade edenlerin sıra ortalama puanlarının yurt ve öğrenci evinde kalanlardan anlamlı derecede yüksektir (p<0.05). Çalışmaya katılan sporcuların yalnızlık düzeyleri sıra ortalamalarının yaş değişkenine göre anlamlı olarak değişmediği görülmektedir Sonuç: Araştırmaya katılan sakatlık yaşamış sporcuların, sakatlık yaşamayan sporculara göre yalnızlık düzeyi sıra ortalamalarının daha yüksek olduğu kendilerini daha yalnız hissettikleri görülmektedir. Çalışmaya katılan sporculardan lise eğitimi olanların yalnızlık sıra ortalamalarının ön lisans, lisans ve yüksek lisans olanlara göre anlamlı derecede yüksek olduğu görülmektedir. Çalışmaya katılan sporculardan boş zamanlarını her zaman değerlendirdiğini ifade edenlerin yalnızlık sıra ortalamasının boş zamanlarını hiçbir zaman değerlendirmediğini ifade edenlere göre anlamlı olarak daha düşük olduğu görülmektedir. Uygulayıcıların (antrenör, yönetici vb) araştırma sonuçları ışığında sporcuların yalnızlık düzeyleri ve yalnızlık yaşadıkları durumları göz önünde bulundurarak (sakatlık ve daha az serbest zaman katılımı gibi) farklı çalışmalar yaparak sporculara destek olmaları konusunda rehberlik edeceği düşünülmektedir. Bu bağlamda Amatör futbol liglerde mücadele eden sporculara sakatlıkları süresince tedavi hizmetlerinin verilmesi ve çok daha önemli olan psikolojik, mental çalışmaların futbolcuların spora dönüşlerinde yardımcı olacağı sonucuna varabiliriz.

Anahtar Kelimeler
Yalnızlık, Futbol, Amatör

Abstract
Objective: This study aims to analyse the loneliness levels of amateur football players according to a number of variables. Material and Method: 504 footballers playing in differing categories of local amateur leagues in Balıkesir province agreed to take part in this descriptive study. Question forms to find the participants’ defining characteristics and the “UCLA Loneliness Scale” adapted into Turkish by Demir (1989) were used in this study in data collection. The appropriacy of UCLA Loneliness Scale for normal distribution was evaluated with Kolmogorov Smirnov test. Because the data did not have normal distribution, Man Whitney U test and Kruskal Wallis test were used in comparing the levels of loneliness. Findings: It was found that loneliness rank averages for the athletes who had said that they always did recreational activities were significantly lower than those who had said that they never did recreational activities (p<0.05). of the participants, the rank average scores of those who lived with their family were significantly higher than those who stayed in a dormitory or who shared a flat with their friends (p<0.05). It was found that the participants’ rank averages for their levels of loneliness did not differ significantly according to age. Conclusion: The athletes who got injured were found to feel lonelier than those who did not get injured and thus their rank averages for loneliness levels were higher. The rank averages for loneliness levels of high school graduates were significantly higher than those who were two-year university graduates, university graduates or those holding a post-graduate degree. Of the athletes participating in the study, those who said that they always participated in recreational activities had significantly lower rank averages of loneliness than those who said that they never participated in recreational activities. It is believed that this study will guide practitioners (trainers, administrators, etc.) in doing different activities and in supporting athletes by considering their loneliness levels and the situations in which they suffer from loneliness (such as injuries and less participation in free time activities) in the light of research findings. In this context, we can reach the conclusion that providing athletes playing in amateur leagues with treatment service during their disability and offering them psychological and mental activities will help them to return to sport.

Keywords
Loneliness, football, amateur